EVDE

-         Çocukla eşit, demokratik, kaliteli bir iletişim kurulmalı. Bu anne ve babanın  da istismara uğramadığı, kendi ihtiyaçlarını ifade edebildiği , çocuğun ihtiyaçlarına kulak verilebilen bir ilişki olmalı.

-         Evde çocuğun bireyselliğini ortaya koyabildiği, bunun için yargılanmadığı , suçlanmadığı, etiketlenmediği bir atmosfer oluşturulmalı.

-         Anne baba çocuğa model olmalı.

-         Anne baba çocuğu sözel olarak sık sık taktir etmeli.

-         Çocuğun kapasitesinin altında ve üstünde beklentilerden kaçınılmalı.

-         İyi niyetli bile olsa karşılaştırma yapılmamalı. Bu çocuğu tekrar çekingenliğe iter.

-         Çocuğun başarması için ilgi ve sevgi göstermeli, taktir ve kabul etmeli.  ( Unutmayın iletişim biçiminin kendisi sevgiyi göstermenin yoludur.)

-         Profesyonel yardım almaya açık olunmalı.

OKULDA
 

-         Öğretmen çocuğa sosyal etkinlik alanı yaratmalı. Eğitimci birebir kendisi grup oyunları yaratıp o çocuğu işin içine katmalı, arkadaşlarını yönlendirmeli.

-         Çocuğun arkadaşlarından pozitif geri ileti alabileceği atmosfer ve alanlar yaratılmalı.

-         Öğretmenin kendisi de çocuğu sözel olarak taktir etmeli.

-         Sınıf içinde de karşılaştırmalardan kaçınılmalı.

-         Öğretmen her çocukla ikili bir ilişki, etkin bir iletişim kurabilmeli. Çünkü anaokulunda ve ilkokulda ikili ilişki kurulamadığında çocuk orada eriyor, kayboluyor.

-         Çocuğun daha yakın ilişki kurabildiği öğretmenin derslerinde o ilişkiden yararlanarak çocuğun o alanda başarılı olması sağlanabilmeli. ( Örneğin spor öğretmenleri, branş öğretmenleri ve bunun gibi eğitimciler.)